Pomagamy Wam ocenić, czy strach dziecka pasuje do etapu rozwoju, czy wpływa na codzienność na tyle, że warto go skonsultować.
Pomagamy Wam ocenić, czy strach dziecka pasuje do etapu rozwoju, czy wpływa na codzienność na tyle, że warto go skonsultować.
Lęk bywa typową częścią rozwoju. Gdy zastanawiacie się nad konsultacją, zwróćcie uwagę na czas trwania, nasilenie oraz wpływ lęku na sen, szkołę, relacje i życie rodzinne.
Jeśli widzicie strach większy niż sytuacja, może chodzić o płacz przy rozstaniu, unikanie nowych miejsc albo powtarzające się pytania. Lęk może też być reakcją na trudne wydarzenie. Pomagamy Wam uporządkować te obserwacje. Rozpoznanie stawia psycholog lub psychiatra dziecięcy po rozmowie i obserwacji dziecka.
Na lęk zwykle składa się kilka elementów. Znaczenie mogą mieć temperament i etap rozwoju dziecka, jego doświadczenia, wydarzenia życiowe oraz uwarunkowania biologiczne i rodzinne. Gdy pytacie nas o przyczynę, podkreślamy, że lęk dziecka nie świadczy o błędzie wychowawczym i nie jest niczyją winą.
Wy możecie widzieć lęk przede wszystkim w zachowaniu i reakcjach ciała. My pytamy o konkretne sytuacje, ponieważ dziecku nie zawsze łatwo opowiedzieć, czego się boi.
Dziecko rezygnuje z wyjść, urodzin, wycieczek lub zajęć, na które wcześniej chodziło.
Dziecko płacze, protestuje lub mocno trzyma się Was przed przedszkolem albo szkołą.
Pojawiają się bóle brzucha, głowy, nudności lub kołatanie serca bez przyczyny medycznej.
Dziecko wielokrotnie pyta „a co, jeśli…”, choć już usłyszało Waszą odpowiedź.
Dziecko wraca do tego samego pytania, aby znów usłyszeć, że nic się nie stanie.
Dziecko nie chce zasypiać samo, budzi się, ma koszmary lub przychodzi do Waszego łóżka.
Lęk może wyrażać się oporem, krzykiem lub zachowaniem odbieranym przez Was jako upór.
Dziecko rozmawia w domu, lecz nie odzywa się w nowych sytuacjach.
Dziecko odmawia wyjścia do szkoły; lęk często towarzyszy takiej odmowie.
To są obserwacje, a nie rozpoznanie. My sprawdzamy je razem z Wami w szerszym obrazie sytuacji dziecka.
Takie lęki zwykle mijają wraz z kolejnym etapem rozwoju. Jeśli macie wątpliwości, pomagamy Wam ocenić ich wpływ na dziecko.
Konsultacja nie oznacza od razu terapii. Po rozmowie możemy uznać reakcję za typową dla wieku i powiedzieć Wam, co obserwować dalej.
Gdy dziecko mówi o myślach samobójczych albo jego życie lub zdrowie są zagrożone, dzwońcie pod 112 lub 116 111 – całodobowy, bezpłatny Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży.
Wybieracie psychologa w Ursusie, Michałowicach lub Wilanowie. Na pierwsze spotkanie przychodzicie sami, bez dziecka. Skierowanie nie jest potrzebne, a wizytę możecie zarezerwować online przez całą dobę.
Pierwsze spotkanie poświęcamy głównie na rozmowę z Wami. Pytamy o treść, czas trwania i zasięg lęku. Każdy psycholog ma swój model pracy: część korzysta z formularzy lub kwestionariuszy, a część opiera się na wywiadzie z Wami. Na kolejnych spotkaniach obserwujemy dziecko i sprawdzamy też inne możliwe wyjaśnienia objawów.
Po rozmowie z Wami i obserwacji dziecka dobieramy dalszą formę pracy. Może ona obejmować rozmowę, gry, rysowanie albo inne aktywności, które dziecko lubi. Gdy trudności istotnie wpływają na codzienne funkcjonowanie dziecka, możemy zalecić konsultację lekarską lub psychiatryczną.
Wytyczne towarzystw naukowych są zgodne co do dalszego postępowania. Terapia poznawczo-behawioralna, czyli CBT, oraz stosowane w cięższych przypadkach leki z grupy SSRI mają ugruntowaną pozycję w wytycznych dotyczących lęku u dzieci i młodzieży. Leczenie farmakologiczne prowadzi lekarz psychiatra. U nas pracujemy metodami psychologicznymi.
Przegląd objął 87 badań, 5964 uczestników. W porównaniu z listą oczekujących (39 badań, 2697 uczestników) rozpoznanie ustąpiło u 49,4% dzieci po CBT wobec 17,8%. Średnio u jednego na troje leczonych dzieci zmiana wynika z samej terapii. Jakość dowodu była umiarkowana. Nie wykazano wyraźnej przewagi CBT nad zwykłą opieką i innymi terapiami. Przebieg pracy ustalamy indywidualnie, a jej efekty obserwujemy spotkanie po spotkaniu.
Terapia może być prowadzona przez rodzica pod kierunkiem specjalisty. W badaniach wyręczanie dziecka, omijanie trudnych miejsc, wspólne spanie lub odpowiadanie za dziecko wiązały się z większym nasileniem lęku.
To naturalny odruch troski, który od razu przynosi ulgę. Podczas spotkań przyglądamy się z Wami takim sytuacjom i szukamy sposobu na stopniowe ograniczanie wyręczania w tempie Waszego dziecka.
Wybierzcie placówkę i termin, który pasuje Waszej rodzinie.
Najczęściej nie. Lęki typowe dla wieku, takie jak strach przed rozstaniem, ciemnością lub występem przed klasą, zwykle przemijają. Gdy rozmawiamy z Wami o potrzebie konsultacji, bierzemy pod uwagę nasilenie i czas trwania lęku oraz jego wpływ na codzienność dziecka.
Nie, lęk jest szerokim określeniem różnych sytuacji. Może dotyczyć rozstania, konkretnej rzeczy lub sytuacji, oceny innych albo uporczywego zamartwiania się. Jeśli potrzebne jest rozpoznanie, specjalista stawia je po rozmowie i obserwacji. My pomagamy Wam uporządkować to, co widzicie.
Nie, lęk dziecka nie świadczy o błędzie wychowawczym. Znaczenie mogą mieć temperament, etap rozwoju, doświadczenia, wydarzenia życiowe oraz uwarunkowania biologiczne i rodzinne. Gdy pytacie nas o przyczynę, wspólnie przyglądamy się tym elementom bez szukania winy po Waszej stronie.
Pierwszym krokiem jest zwykle konsultacja psychologiczna. Psychiatra dziecięcy jest lekarzem i bywa potrzebny przy dużym nasileniu objawów lub wtedy, gdy rozważane jest leczenie farmakologiczne. W Kids Medic nie ma psychiatry. Gdy konsultacja psychiatryczna jest potrzebna, psycholog ją zaleca, a Wy sami wybieracie placówkę.
Nie, konsultacja psychologiczna nie oznacza rozpoczęcia leczenia farmakologicznego. Wytyczne wymieniają CBT i leki SSRI jako formy pomocy przy lęku. O zastosowaniu leków decyduje lekarz, zwykle przy większym nasileniu objawów. U nas pracujemy z Waszym dzieckiem metodami psychologicznymi.
Nie, dziecko nie musi mieć wcześniej postawionej diagnozy. Możecie przyjść z obserwacjami i pytaniami o jego zachowanie. Na pierwsze spotkanie przychodzicie sami, bez dziecka. Podczas kolejnych spotkań poznajemy i obserwujemy dziecko oraz sprawdzamy, jak długo lęk trwa, gdzie się pojawia i co ogranicza.
Brak rozmowy o lęku nie przekreśla wspólnej pracy. Po rozmowie z Wami dobieramy formę kolejnych spotkań do dziecka. Może to być rozmowa, gry, rysowanie albo inne aktywności, które dziecko lubi. Obserwujemy jego reakcje i uwzględniamy Wasze spostrzeżenia.
Część lęków mija wraz z kolejnym etapem rozwoju. Jeśli lęk trwa, ogranicza codzienność albo sprawia, że dziecko unika coraz większej liczby sytuacji, warto go skonsultować. Razem z Wami oceniamy czas trwania, nasilenie i wpływ objawów na życie dziecka.
Przyjmujemy dzieci od 2.–3. roku życia, a także nastolatków.
Rozmowę z Wami prowadzimy bez dziecka. Na wizytę w Ursusie, Michałowicach lub Wilanowie możecie umówić się bez skierowania.
Przyjmujemy w trzech placówkach, bez skierowania. Wizytę możecie zarezerwować online całą dobę.
Umów wizytęTreści medyczne na tej stronie opieramy na badaniach naukowych i wytycznych towarzystw naukowych, nie na blogach. Każdą pracę możecie otworzyć w bazie PubMed.
